Tonka-eiland
Saramaccaans kennis-centrum en
Eco-toeristisch paradijs
 
 
 

Frits Van Troon

In het gebied waar nu het stuwmeer ligt, stroomde vroeger de Suriname-rivier langsheen een dertig-tal bosneger-dorpen. Honderden jaren eerder hadden, van de plantages gevluchte negerslaven zich hier in de vallei gevestigd. Deze marrons leefden daar in een Afrikaanse traditie, aangevuld met kennis van hun buren, de indianen. Kennis van de plantenwereld en hun medicinale toepassingen was dus heel gebruikelijk. Door de bouw van het stuwmeer moesten deze mensen uit de vallei verhuizen. Het merendeel van de mensen die er woonden werden overgeplaatst naar een van de zogenaamde transmigratiedorpen, zoals Brownsweg, Klaakskreek of Nieuw Ganzee, waar de bewoners van meerder dorpen samen werden ondergebracht. Verscheidene bewoners zagen een levenswijze ver verwijderd van het water echter niet zitten en verhuisden naar meer stroomopwaarts gelegen plaatsen, waardoor dorpen als Nieuw-Aurora, ... ontstonden. Daar konden ze immers hun traditionele levenswijze langs het stromende water gewoon verder zetten.

 

In het dorpje Kadju, langs de Suriname-rivier werd in 1936 de Saramaccaan Frits Van Troon geboren. Het was een dorp van houtkappers, goudzoekers en 'balatableeders' (rubbertappers).

In 1954, werkte hij bij de aanleg van de spoorlijn naar Kabelstation, 133 kilometer ten zuiden van Paramaribo. Het werk bestond er uit het maken van dwarsliggers: kappen, hakken en vervolgens sjouwen. De stukken wogen 60 kilo en moesten soms twee, drie kilometer ver worden versleept, met z'n tweeen. Per stuk kregen ze 1.5 gulden.


In de tijd dat de Afobakadam gebouwd werd, werkte hij nog als buldozerbestuurder bij een houtonderneming, waar hij eigenhandig honderden bomen uit het bos heeft gesleept.

In 1967, op 31-jarige leeftijd, vestigde Van Troon zich in de stad waar hij in avondschool leerde lezen en schrijven.
In 1971 trad hij in dienst bij 's Lands Bosbeheer (LBB). Zijn leven als natuurvorser begint in 1972, wanneer de FAO, de voedsel- en landbouworganisatie van de Verenigde Naties, iemand zocht om een onderzoeker (Umberto Kiminisa) te helpen bij de inventarisatie van Surinaamse bomen. Dit was het begin van een lange rij van expedities met onderzoekers zoals Teunissen, Lindeman en van Roosmaelen. Gaandeweg leerde hij zo ook de wetenschappelijke indeling van de plantenwereld kennen.


Door al deze ervaringen, alsook door zijn uitstekend geheugen vormt hij de ideale brug tussen de 2 werelden die interesse hebben in het tropisch regenwoud: de boslandbewoners en de moderne wetenschap.

In 1995 begon hij met de eerste stappen voor de realisatie van zijn droom: het oprichten van het Sarramaccaans kenniscentrum op Tonka-eiland, waar hij zijn kennis aan jeugd, jongeren en studenten kan overdragen

 
 
     
Laatste update van site: mei 2009